Even geduld nog…

Even geduld nog…

De afgelopen weken mocht ik weer diepere lagen in mezelf tegenkomen en leren omarmen.

Het meisje dat overal buiten stond.
De tiener die zich raar en alleen voelde.
De twintiger waarbij niets leek te lukken en overal in faalde.

Ze hebben één ding met elkaar gemeen: ze horen bij mijn donkere kant. En God wat is die kant soms groot, diep en eindeloos zwart.

Maar hoe groter het donker hoe groter ook het licht. En dat is wat ik de afgelopen jaren steeds meer ben gaan ontdekken. Het meisje dat fladdert en overal magie kan zien. De tiener die niet raar is, maar altijd al heeft geweten hoe het echt zit. De vrouw die enorme liefde om zich heen heeft en uitdraagt en een enorme kracht in zich heeft. De moeder, de dochter, de vriendin, de schrijfster, de coach, de dierengek enz enz.

En zomaar tijdens het komkommer snijden, zag ik ineens iets helder wat ik eerst niet zag. Ik zit niet vast. Ik ben niet meer op dezelfde plek waar ik 8 jaar ook al was. Ik neem alleen niet meer genoegen met minder en zit niet meer in het donker. Ik wacht op dat wat echt is. Dat wat vanuit mijn ziel met mij resoneert. Op elk vlak.

En blijkbaar duurt dat wat langer. Waarom? Geen idee. Maar dan zit er niks anders op dan vertrouwen. Overgeven aan het leven. Aan het Universum. Aan mezelf. Doen wat goed voelt. Niet omdat het veilig is of makkelijk. Maar omdat het vanuit mijn ziel is. En dat is het wachten waard….

Geen reacties

Je reactie toevoegen