De stilte voorbij

De stilte voorbij

Het is woensdag 11 januari 2017. Ik druk op de knop publiceren en mijn verhaal staat openbaar. Er is nog niks aan de hand, want mijn site is vrij nieuw en de kans dat iemand het leest, is vrij klein. Dan komt het moment dat ik het ga delen. In eerste instantie alleen op Facebook. Ik typ mijn bericht en plak de link. Een golf van misselijkheid maakt zich van mij meester en ik voel mijn hart in mijn borstkas bonken. Mijn keel lijkt dicht geknepen te worden en weet dat angst probeert de boventoon te voeren. Wat zullen mensen denken? Hoe gaan mensen reageren? Ik stel mezelf gerust en weet dat ik veilig ben. Ik zet mezelf over mijn angst heen en ik klik nogmaals op publiceren.

Ontlading

Zodra ik op die knop druk, volgt een complete ontlading van emoties. Ik kan alleen nog maar huilen en het voelt verdomde goed. Ik huil en ik laat los wat niet meer bij mij hoort. Dan komen de eerste reacties binnen en ik huil nog harder. Ik huil, omdat ik zoveel liefde ontvang. Ik laat het toe en ik laat nog meer los. De reacties blijven komen. Van bekenden en van onbekenden. Van mensen die hun steun willen betuigen en van lotgenoten. Lotgenoten die mij dankbaar zijn dat ik de stilte doorbreek. Lotgenoten die willen weten hoe ik er mee om ga. Lotgenoten die nooit eerder in staat waren hun gevoel onder woorden te brengen en nu mijn woorden hadden om zichzelf te uiten.
En niet alleen lotgenoten spreken zich uit. Ook zorgverleners:

Ik wil je graag bedanken voor het beschikbaar stellen van jouw verhaal. Ik vind dit een hele moedige en sterke actie van je. Dit had jou niet mogen overkomen, zoals dat niet één kind mag overkomen. Bedankt, omdat ik jouw verhaal mee kan nemen in de behandeling van getraumatiseerde kinderen, jongeren en hun ouders in mijn professionele leven. Al jouw gedachten, gevoelens en gedragingen neem ik mee in mijn hoofd terwijl ik een nieuwe inschatting zal maken, een gesprek aan zal gaan of wat dan ook. Bedankt namens mijn cliënten. Ze weten het niet, maar jouw moed heeft hen ook weer een stukje op weg geholpen, doordat ik weer iets meer om handen heb om hen te helpen.”

Er zijn geen woorden om uit te drukken hoeveel dit voor mij betekent en hoe ontzettend dankbaar ik ben dat ik voor al deze mensen iets heb kunnen doen in hun proces.

Het besef

Inmiddels is het een week verder en heb ik na de hectiek mijn rust weer gevonden. Niet zonder slag of stoot overigens. Los van het feit dat het nogal wat losmaakte bij mij, maar ook bij mensen om mij heen, was ik de eerste paar dagen na het publiceren ook weer dat meisje van 7 jaar. Ik nam weliswaar alle liefde in ontvangst, maar ik voelde ook veel angst en onzekerheid. Dit werd eerst getriggerd door het uitblijven van een reactie, die ik wel verwachte. En later door de reactie zelf toen hij wel binnenkwam. Ik voelde me weer niet gehoord en erkend en had soms het gevoel, dat ik beter mijn mond had kunnen houden. En ik gaf dat meisje de ruimte om dit allemaal te voelen en te aanvaarden.

Hierdoor kreeg ik het besef dat dit meisje waarschijnlijk altijd een stukje van mezelf zal zijn, maar ik besef me ook dat zij niet is wie IK ben. In de reacties wordt vaak het woord slachtoffer genoemd en ik heb mezelf de vraag gesteld of ik mezelf nog in die term herken. Het antwoord is nee. Dat meisje, dat kleine stukje in mezelf, zij was een slachtoffer. Haar is iets overkomen, dat nooit had mogen gebeuren. Maar dat is niet wie ik nu ben. Ik ben een vrouw van 30, die volop in het leven staat en gezien en gehoord mag worden. Bovendien heb ik het voorrecht om echte, onvoorwaardelijke liefde voor mezelf en voor anderen te voelen. J. daarentegen heeft zijn leven lang rondgelopen in pijn, boosheid en eenzaamheid. J. is meer slachtoffer van zichzelf dan wat ik ooit geweest ben.

En terwijl de reacties nog steeds binnenstromen en mijn bijdrage op LinkedIn inmiddels meer dan 16.000x is bekeken, laat ik steeds meer los van wie ik was en omarm ik steeds meer wie ik ben. Ik laat mezelf zien aan de wereld in heel mijn essentie. Ik ben de stilte voorbij.

UPDATE 11 februari: Ik maakte een paar uur na het posten van mijn verhaal een filmpje om te delen in een besloten groep waar ik in schrijf. Dit filmpje wil ik nu ook delen. Het is in het Engels aangezien de groep internationaal is 😉 > On the other side of Fear

 

Reacties: 3

  1. Marcel Douma schreef:

    Renaissance! Prachtige meid!

  2. Wendy schreef:

    Mooi Lisette! Je bent een powervrouw!

Je reactie toevoegen